به عشق که می اندیشم

از زندگی

به تو تبعید می شوم

آنجا که جوان می شود

روزهای سالخوردهٔ من

که بی تو

زندگی فقط جائی ست

برای تنبیه رؤیاها

می گویند هر کس

آنگونه محشور می شود

که می میرد

و من

هرگز نخواسته ام

در عشق

بی تو تنها بمیرم

تو نیستی و روزهای زندگی برایم مرگ های کوچکی ست که در خاطرِ عشق دفن می شوند زمان مرا می کُشد و من زمانه را که

تنهائی عاشقانه ام سرسرائی پر از اتاق های بسته است و دسته کلیدِ نبودنت به هیچ دری نمی خورد آنجا که اشک ها در اعماق دلم

چشم هایت

دروازهٔ خورشید

دست هایت

روزیِ سفرهٔ عشق ست

زندگی می درخشد

بر شانه های نام تو

"گل به توانِ پروانه"

فکر کردن به تو لب های احساس مرا به لطافت می نشاند زندگی طلوع می کند و می فهمم دیگر برای هیچ چیز تعجیلی نیست حتی ا

دست هایم نخ نما شده اند در مصاف با واژه ها واژه هائی که رؤیاهاشان را گم کرده اند این مسافران کرهٔ پائیز که نشانی اندوه مرا

پشت این فاصله ها

از تو نوشتن

گلی سمّی ست

چه مهلک

و چه زیبا !

عاشقانه هایم برای تو

گلدان گل های کاغذی ست

که چشم به راهِ بارانند

لبِ دیوارِ آرزو

به تو نگاه می کنم

در آئینهٔ واژه ها

و اندوه شعرهایم

که زندگی

تنها اشک آنهاست !